روایتخانه

کلید

معجزه

حذف فیلم مستند هراس و پرواز از جشنواره ی هنرهای تجسمی فجر

خط قرمز مرز

نمایش فیلم حافظ مردم در جشن تصویر سال

نمایش فیلم مستند «حافظٍ مًردُم» در جشن تصویر سال...
پنجشنبه چهارم اسفندماه ۱۳۹۰ در خانه ی هنرمندان، سالن استاد جلیل شهناز... ساعت ۱۵ الی ۱۷... 


نویسنده، تدوینگر و کارگردان: امیرپژمان حبیبیان

تهیه کننده: سعید رشتیان
مشاور کارگردان: منوچهر مشیری
تصویربرداران: محمد حدادی، امیرپژمان حبیبیان
پژوهشگر: سحر سلحشور
مدیرتولید: جواد دبیری


ماجرای فیلم، جستجوی حافظ در شیراز امروز است... مدت فیلم ۳۵ دقیقه و محصول شبکه ی اول سیمای جمهوری اسلامی ایران است...

نمایش فیلم هراس و پرواز در جشنواره ی هنرهای تجسمی

فیلم مستند هراس پرواز... در بخش مسابقه ی چهارمین جشنواره ی هنرهای تجسمی فجر....

تهیه کننده: امیرپژمان حبیبیان
کارگردان: سحر سلحشور

فیلم به مدت شصت دقیقه و در مورد آثار و زندگی محسن وزیری مقدم... نقاش و مجسمه ساز معاصر است....و زمان تولید آن سال هزار و سیصد و هشتاد و سه تا هزار و سیصد و هشتاد و شش میباشد. این فیلم محصول شبکه‌ی چهار سیمای جمهوری اسلامی ایران است و در بیست و ششمین جشنواره ی فیلم فجر کاندید دریافت سیمرغ بلورین بهترین فیلم مستند بلند بود...

خوابهای زخمی

 

پشت این اصرار وزارت ارشاد برای منحل کردن خانه ی سینما پیش از دادگاه، چه استدلالی نهفته است؟ انگار که خودشان هم می دانند مبانی استدلالشان برای غیرقانونی بودن خانه ی سینما ضعیف است و چیزی جز شعارهایی که دیگر حتی دهن را هم پر نمی کنند... حرف دیگری در چنته ندارند...پس سعیشان را در فضا سازی برای تحریک مدیریت و بدنه ی خانه ی سینما صرف می کنند... مدیریتی که چون منتخب بدنه است... لاجرم از حمایت کامل هم از جانب آن برخوردار است... این فضاسازی هدفی جز به انحراف کشاندن مساله ی اصلی و مغشوش کردن فضا برای شنیده نشدن حرفهای منطقی خانه سینما ندارد... و چه بسا که این وسط اعتراضی هم صورت بگیرد و در فضای غیر عقلانی آقایان وزارت ارشاد حرف خود از راهی جز دادگاه به کرسی بنشانند... و این روشی است که در این چند سال از آن جواب گرفته اند و اینبار هم اگر موفق شوند فضای دوقطبی تابع احساسات به وجود بیاورند باز هم جواب خواهند گرفت...
اتخاب هیات مدیره در خانه ی سینما چند  مرحله ایست... ابتدا اعضای یک صنف هیات مدیره ی صنف خود را انتخاب می کنند و بعد هیات مدیره ی صنف رییس صنف را برمیگزینند.... روسای صنفها هیات مدیره ی خانه ی سینما را انتخاب می کنند و هیات مدیره از میان خودشان یا دیگرانی که شایسته می بینند... مدیرعامل را انتخاب می کنند... و تمام مراحل این انتخابات هم کاملا شفاف و در معرض دید همه ی اعضای خانه سینما صورت می گیرد... حدود دو سال پیش با قطع بودجه ی خانه ی سینما از سوی معاونت سینمایی وزارت ارشاد... این حمایت نمود علنی پیدا کرد و اکثر اعضا با کمک مالی به خانه ی سینما، نشان دادند که خواهان سرپا ماندن این نهاد صنفی علیرغم همه ی مخالفتها هستند...
اما یک سوال اساسی... دلیل اینهمه اصرار برای تعطیلی خانه سینما چیست؟ شاید ریشه ی این سوال در پیشنهاد گردآوری صنوف سینما زیر مجموعه ی سازمان سینمایی منصوب دولت نهفته باشد... با وصل کردن مقدرات صنفی سینماگران به دولت... دست ایشان در به خدمت گرفتن این قشر فرهیخته  گشوده می شود و با توجه به نفوذ سینماگران در بین اقشار مختلف جامعه... و رقابتهای سیاسی پیش رو... این تلاش میتواند تعبیرهای گوناگونی داشته باشد....
اما یک پیشنهاد... این روزها از آقایان وزارت ارشاد حرفهایی میشنویم در باب اینکه بدنه ی خانه سینما از مدیریت آن ناراضی است و .... برای نشان دادن صحت یا سقم این ادعا یک راه بیشتر وجود ندارد:
یک صندوق رای در روزی معلوم وسط حیاط خانه ی سینما بگذارید و از اعضا بخواهید که با ریختن رایشان به داخل صندوق... میان شما و هیات مدیره ی خانه سینما داوری کنند و همانجا...پیش چشم همه رایها را بشمارید...همه ی ما قضاوت صندوق رای را قبول خواهیم کرد...

امیرپژمان حبیبیان عضو پیوسته ی کانون دستیاران کارگردان و برنامه ریزان خانه سینما...


پانوشت: قانون استنادی نامه ی وازرت ارشاد برای انحلال خانه سینما، نظر به اشخاص بدون مجوز دارد...خانه ی سینما در مهرماه سال هزار و سیصد و هفتا دو دو به شماره ی ۷۶۷۴ ثبت شده است...

خود توجیه گری

از ماست که بر ماست...

صدا

از زمانی که حافظ گفت:


دل به امید صدایی که مگر در تو رسد
ناله ها کرد در این کوه که فرهاد نکرد

تا نیما که گفت: ری را صدا می‌آید امشب...

چند قرن گذشت و چه امیدها که ناامید نشد... حافظ پی صدا بود و نیما صدا را شنید و این خودش یک قدم به جلو بود... اما نیما هم صدا را ناامیدانه شنیده، چون ادامه میده:

از پشت کاچ که بند آب
برق سیاه تابش تصویری از خراب
در چشم میکشاند...

گویی کسی است که می‌خواند
اما صدای آدمی این نیست...

گویی او امیدش را به شنیدن صدایی از آدمیان از دست داده بوده... که باورٍ درآمدن صدا از گلویی انسانی اینقدر براش عجیب بوده... اما در آخرین شعر نویی که در دیوانش نوشته شده، امیدوارانه می‌گه:

شب همه شب شکسته خواب به چشمم
گوش بر زنگ کاروانستم
با صداهای نیم زنده ز دور
همعنان گشته همزبان هستم....

سالها گذشته و ما هنوز در انتظار شنیدن صدایی امیدوارانه نشسته‌ایم...جالب اینه که امروز ما در پسرفتی عجیب به درد حافظ دچاریم و به امید شنیدن صدا به ناله متوسل شده ایم... این یعنی هیچ چیز وجود ندارد که حتی شنیدن صدای یاس‌آلودش ما را به بودنمان امیدوار کنه... چه برسه صداهای نیم زنده ز دور.... و این اگر واقعیت باشه، به معنای وقوع فاجعه است...

نمیدانم چرا... اما فکر میکنم که صدایی هست و ما برای آشفته نشدن خوابمان، خود را به نشنیدن می‌زنیم... غافل از اینکه شاید، دیگر هرگز، لذت بیداری را تجربه نکنیم....

انتباه

 

 

 

   

همکاری حروف سربی بیهوده است

همکاری حروف سربی

هر از گاهی باز به سرم میزنه که چه بر سر امام موسی صدر در این حدود سی و سه سال اسارت آمده... تنهاییش را چگونه پر کرده؟ به چه فکر کرده؟ در این کوره چگونه گداخته شده؟ واینجور وقتها فقط یک ترکیبه که ذهن و دلم با هم تکرارش میکنند:

                                                امام تنهایی ها

 او تنها بود چه در زمانی که در میان ما بود، چه در زمان اسارت و چه وقتی که بازگردد... دوستدارانش هم تنهایند، چون حاصل عشق و صداقت و شعور، تنهاییست در میان همگانی که از این موهبتها بی بهره اند و دوستداران اینچنین فضیلتهایی هم در خیل طرفداران جهل و خرافه و دروغ آنقدر کمیابند که ناچار به نعمت و محنت تنهایی دچار میگردند...

وقتی به او فکر میکنم حسی دوگانه دارم : زنده است و منتظر و یا رفته است و همچنان منتظر... عقلم هرچه بگوید دلم باز این بخش از شعر فروغ را زمزمه میکند و میگوید که زنده است:

در سرزمین قد کوتاهان 

 

معیارهای سنجش 

 

همیشه بر مدار صفر سفر کرده اند 

 

چرا توقف کنم؟ 

 

من از عناصر چهارگانه اطاعت میکن 

 

و کار تدوین نظامنامه ی قلبم 

 

کار حکومت محلی کوران نیست

 

مرا به زوزه ی دراز توحش 

 

در عضو جنسی حیوان چکار

مرا به حرکت حقیر کرم در خلاء گوشتی چکار 

 

مرا تبار خونی گلها به زیستن متعهد کرده است 

 

تبار خونی گلها میدانید؟

                                      

امام موسی صدر و چند اما...

 

این مطلب شاید به مطالب قبلی ربطی نداشته باشد، اما یکی از موضوعهایی است که همیشه در گوشه ی ذهن من حضور داشته....

 

 

صدر قصه نیست، اسطوره نیست، مسئله ی دیروز ما نیست، پرسش همیشگی ماست در باب کرامت انسان.

 

۱ـ این شعار یکی از صفحه هایی در فیس بوک است که اخبار و مسائل مربوط به امام موسی صدر را پوشش میدهد.اما برای من صدر قصه است، چون انسانها وقتی ماندگار میشوند که تبدیل به قصه شوند، صدر اسطوره است چون اسطوره شدن اوج احساس نیاز یک جامعه به حضور و اندیشه های یک انسان است که او را از خود جدا افتاده میبیند.

 

۲ـ این روزها عکس پروفایلم در فیس بوک را به امام موسی صدر تغییر داده ام و بابتش متلکهای بسیاری از دوست و آشنا و همکار دریافت کرده ام. بعضی هم که لطف کرده و نام مرا از فهرست دوستانشان حذف کرده اند.نمیخواهم در باب گله گذاری را باز کنم، چون به نظرم هر کس آزاد است که مطابق مشی و نگاهش به زندگی دوستانش را انتخاب کند یا در دوستی با کسی تجدید نظر کند.

 

۳ـ امروز در پستوهای ذهنم را باز کردم و آنها را کاویدم تا بدانم که از کی و چگونه نظرم به امام موسی صدر جلب شد و این شخصیت برایم در اولویتی خاص نسبت به دیگران قرار گرفت. جای شما خالی هرچه بیشتر گشتم، کمتر یافتم.اما میدانم که نخستین بار شاید خاطره ای از کسی را در مورد او جایی خوانده ام و نگاهش به انسان را ستوده ام.شاید قصه ی معروف بستنی فروش مسیحی بوده باشد یا آن شهردار مسیحی که در انتخابات از او حمایت کرد و در پاسخ اینکه من مسیحی هستم و شما شیعه جواب شنید که ما به عملکرد شما کار داریم نه به دینتان.شاید وقتی که آیت الله موسوی اردبیلی در مصاحبه ای در پاسخ سئوال خبرنگار در مورد پاکی اهل کتاب گفت : من که آقا موسی صدر نیستم( منظورشان صراحت و شجاعت ایشان در صدور احکام فقهی بود) نمیدانم، هر چه در درونم بوده و الان هست تحسین و تکریم ایشان بود و هست. اما امام موسی صدر هرگز برای من مقدس نبوده و نیست. انسانی است چون من وتو...

 

۴ـ امام موسی صدر خواه ناخواه تا کنون تبدیل به اسطوره شده است. روزگار برایش این سرنوشت را رقم زده است، ماجرایی که هیچکس جز ربایندگانش از عاقبتش خبر ندارند و ملتی که انتظار باز گشتش را می کشیدند تا کنون از او قصه ها ساخته اند. بسیارند کسانی که اعتقاد دارند اگر او بود شاید سرنوشتی دیگر در انتظار لبنان بود....در تاریخ ملتها بسیارند شخصیتهایی با عاقبت نامعلوم که مردم هنوز منتظر بازگشتشان با اسب سپید هستند.

 

۵ـ چند سالی در سرم افتاده بود که فیلم مستندی در مورد ایشان بسازم. تحقیقاتی انجام دادم و حتی صحبتهایی با خانواده ی ایشان هم کردم، اما نمیدانم چرا دستم به کار نمیرفت. وقتی که ماجرای انقلاب لیبی رخ داد، ناخودآگاه متوجه شدم که زمان ساخت فیلم از ایشان به پایان رسیده. چون به زودی سرنوشت ایشان مشخص میشد و قصه تمام ظرفیتهای دراماتیکش را که از هاله ی اسطوره ای که گرد سرنوشت ایشان پیچیده بود مایه میگرفت از دست میداد. در کمال رضایتمندی ترجیح دادم که دوربینم را کنار بگذارم و این فیلم را در ذهنم برای خودم بسازم. فیلمی که سازنده و ببیننده اش خودم بودم. اکنون نشسته ام و آرزومندانه پایان خوش این فیلم را انتظار میکشم. میدانم که اگر او بیاید شاید آنچنان ضعیف و بیمار باشد که توان حضوری مؤثر در رخدادهای امروز جهان شیعه را نداشته باشد یا حتی بدتر پیری و حبس با او چنان کرده باشد که ترجیح دهیم به خاطراتش و گذشته اش پناه بریم و امروزش را فراموش کنیم.شاید هم هر آنچه در ذهنمان است اتفاق بیفتد و ابراهیم وار از میان این آتش نمرودی بیرون بیاید و سرنوشتی دیگر را برای منطقه رقم زند. اما پایان قصه هر چه باشد مبارک است. اگر او همچنان شخصیت اسطوره ایش را حفظ کرده باشد، برای ما که نا امیدانه به تمام اساطیرمان شک کرده ایم شروعی دوباره خواهد بود و اگر هم که نه دیگر عطای اسطوره را به لقایش میبخشیم و به خود و امکاناتمان تکیه میکنیم، همان کاری که او در آغاز ورودش به جنوب لبنان کرد.

 

۶ـ امام موسی صدر هر کجا باشد، حتی اگر خودش دیگر در قید حیات نباشد، سیر و سلوک و گفتارش در دوران فعالیتش الگویی جاودان است که باید راهنمای ما در گذار از امروز به فردایی پر از گفتگو و درک متقابل باشد.او کسانی را که چون او نمی اندیشیدند حذف نکرد و در مورد هیچکس قضاوت نکرد. صلح طلب بود و از جنگ بیزار.محافظه کار نبود. من با جمله ی آخر آن شعار با همه ی وجود موافقم: صدر پرسش همیشگی ماست در باب کرامت انسان. بیایید به کرامت انسان ایمان بیاوریم با هر عکسی، لباسی، دینی، خدایی، رنگ و نژادی و با هر اندیشه ای... آنروز امام موسی صدر به میان ما باز خواهد آمد.

 

 

آیا روستای دماب موضوع جذابی است؟ قسمت دوم

 

 

 

ا

من و موضوع قسمت سوم

آیا روستای دماب موضوع جذابی است؟ قسمت اول

•  
  •  
    •  

      • از نظر من جذابیت یعنی اینکه وقتی موضوعم رو برای کسی تعریف می کنم ذهن اون رو در گیر خودش کنه و بخواد در موردش بیشتر بدونه و این موضوع باید عمومیت داشته باشه، یعنی افرادی از طبقه های مختلف با موقعیتهای مختلف فرهنگی متفاوت این حس رو در مورد موضوع تو داشته باشند.

      • آیا جذابیت باید در ذات موضوع باشه یا بیان جذاب از یک موضوع غیر جذاب که خودش در ذاتش توجه کسی رو برنمی انگیزه، میتونه در جذب مخاطب مؤثر باشه؟

      • به نظر من هردوتا مورد صدق می کنه. خودم دومی رو ترجیح می دم، چون تو رو وامیداره که به زبان و ابزار فیلمسازی بیشتر تکیه کنی و این توانایی رو به دست بیاری که دامنه ی موضوعاتت رو گسترش بدی و برای موفقیت فیلمت به روشهای عوام پسندانه رو نیاری.

      • در مورد دوم (بیان جذاب یک موضوع غیر جذاب)  آیا با مشکل توجیه سرمایه گذار مواجه نمی شیم؟

      • با مشکل مواجه میشیم و باید تلاشمون رو بیشتر کنیم و سعی کنیم با جلب اعتماد و همچنین توجیه سرمایه گذار در مورد اهمیت موضوع و استفاده از بیان جذاب مشکل رو حل کنیم.

← صفحه بعد

آرشیو وبلاگ

صفحات وبلاگ

مطالب اخیر

موضوعات وبلاگ

نویسندگان همکار

لینکستان